“Nasılsın?” Sorusuna Verebileceğim Tek Cevap Aşağıdaki Gibidir

22 Aralık 2017 günüydü. Sabah acı acı çalan telefondaki ses, babamızın bir daha fiziki olarak yanımızda olmayacağını söylüyordu.

Çok değişik bir ruh hâliyle kalktım, giyindim.

Sanki bir sınava gidiyor gibiydim, ölüme değil. Kesik kesik öksürüklerimle nefesimi yenilemeye çalışıyordum.

Güçsüz gibi değildim, lakin güçlü de sayılmazdım. Anama bu haberi nasıl vereceğiz düşüncesi, babamın ölümünü unutturuyor, endişemi arttırıyordu.

Hastanede anamın kurduğu büyük cümleler, evlatlarını rahatlatınca telaş, hamdolsun ki yerini ağlayıp üzülmelere bıraktı. Bu insani bir şeydi ve telaştan daha başa çıkılabilirdi.

Hastaneden çıkınca köye götürdük defin için. Sanki normalleşmiş bir şekilde tekrar Of’a, eve gidip üstüme başıma yedek elbiseler alayım diye çıktım yola. Yolda biraz daha ağladım, lakin yıkılma emaresi göstermedim.

Küçük yerlerde eskiden camilerden selâ ile yapılan ölüm ilanları, artık belediyelerin ilan memurlarının soğuk ve hissiz anonslarına devredildi.

Eve girdim; babamın bir daha olmayacak olması dışında, normalmiş gibi bir ruh hâli mevcuttu.

Tam o sırada, bu kadar normal olmak yanlışmış gibi, belediye hoparlörlerinden babamın ölüm ilanı verilmeye başladı. Ağlamaklı ama yıkılmamış hâlde ilanı dinlerken, oğulları kısmında adımın geçmesi her şeyi tüm gerçekliğiyle yüzüme vurdu ve beni orada nakavt etti; yığıldım kaldım.

İnsan yığılmadan kalkamıyorken, eksilmeden de yığılamıyormuş.

Şimdi bunları niye yazdım konusuna gelince:

Merak etmediği hâlde “Nasılsın?” diye sormak nasıl ki riyadan ise, son üç senedir zalimin zulmü altındaki bütün mazlumların çektiklerini siyasete meze etmek o kadar riyadandır.

Zulüm altında yaşayanların çığlıkları o kadar çöktü ki ruhumuza; hakkıyla gülen kimse kalmadı. Herkes zulme sessiz kaldığı için lanetlenmiş, vesselam.

Ez cümle, neredeyse her gün babamın ölüm ilanında adımın geçtiği an gibi ruhen yığılmış hâldeyim ve kalkamıyorum.