Yorulduk Ey Halkım, Unutma Bizi!

Biliyor ve yaşıyorum, çok kötü bir dönemden geçiyoruz.

Keyfimiz, enerjimiz iyice yok olmaya yüz tutmuş.

Uzaklaştık, yabancılaştık birbirimize.

Bundan mütevellit, son zamanlarda içimden hiçbir şey yapmak gelmiyor.

Mürekkebi yeni bitmiş bir kalemle, ses telleri kesilmiş gibiyim.

Yazılacak tek yazı, okunacak tek şiir kalmamış gibi kötü bir zamana denk düştük, neylersin.

Zaten sevgisiz bir toplumduk, bu süreçte katbekat arttı sevgisizliğimiz.

Sarılmalarımız bile elimizden alınınca, varolan enerjimiz nefes almamıza zor yetiyor.

Efkârımız gelip konaklıyor tam göğsümüzün ortasına, gitmek bilmiyor.

Efkâr, çoğu kez kalbimizden, dudaklarımıza, oradan da kalemimize akan ve bu kelimeleri ıslatmamızı sağlayan, katlanılması zor lakin güzel bir duygudur.

Bizler ruhumuzu besleyen efkârımızı satmayı bile zül görürken, iki kadın memesine ülkeyi satanlar, ışığımızı söndürüp bizi karanlığa hapsederek, ülkenin halinden ve durumundan şikayetçi kim varsa hepsini güvercin ürkekliğine gark ederek susturup zapturapt altına aldılar.

Umutsuzluğa inanmam, inandığım da inanmaz; lakin inandığımız bütün değerleri cahiliye dönemi putları gibi yıkıp viran ettiler.

Kolay olanı seçtik, yıktık. Yıkmaya gelince herkes İbrahim, oysa bir gönül yapmaya insan bulamıyoruz.

Çok zaman oldu sevgi ile beslediğimiz insanlardan bir yudum su dahi beklemeyi bırakalı, gölge etmesinler kâfi.

Beklentiye girdiğin zaman çok fazla kırılıp dökülüyorsun.

Her daim koştuğun insanlar bile yalnızlığa alıştırıyor ve yalnızlık ömür boyu dedirten tavırlarından ödün vermiyorlar.

Yanlış yerden baktık dünyaya; insanın yüreğinden bakmak yerine paradan, makam ve statüden bakmak gerekiyormuş.

Yapacak bir şeyimiz yok, dünyadaki şansımız sanırım yanlış ata oynamaktan öte, jokeyin attan düşmesi gibi.

Aslında çok da fazla önem arzetmiyoruz çoğunluk adına.

Heveslisi olmadığımız bir yaşamda her dönemin fırıldağı olmaya gerek var mı bilmiyorum, lakin çok güzel yorulduğumuzu biliyorum.

Vurulmadıysak da,

Yorulduk ey halkım, unutma bizi!

Son olarak, bu içinden geçtiğimiz değişik zaman diliminde üstad Sümmani’nin bir deyişiyle selamlıyorum sizi.

“Herkes dosta yazmış arzuhalini,

Bizimkini i-rüzgâra yazmış...”