Seyahat Günlüğü Tutmanın Yavaş Hâli
Fotoğraflar, kısa notlar, küçük haritalar ve gündelik ayrıntılarla bir yolculuğun hafızasını ekrana ihtiyaç duymadan korumak.
Seyahat günlüğü tutmak benim için günün eksiksiz dökümünü çıkarmak değil. Her durağı, öğünü ve saati kaydetmeye çalıştığımda yazmak kısa sürede yolculuğun ikinci bir görevine dönüşüyor. Bunun yerine, birkaç ay sonra bile günü geri çağırabilecek küçük ayrıntıları seçiyorum.
Bazen bir sokağın sabah kokusu, bazen kahvenin servis edildiği ağır fincan, bazen de otobüs beklerken duyulan tek bir cümle yeterli oluyor. Hafıza büyük olayları zaten saklıyor; günlük daha çok arada kalan ve kolayca kaybolan parçalar için çalışıyor.
Her gün için tek sayfa
Kendime basit bir sınır koyuyorum: Her gün için en fazla bir sayfa. Tarih ve yer bilgisinin ardından o günün üç ayrıntısını, yürüdüğüm rotanın kabaca çizilmiş hâlini ve cevabını henüz bilmediğim bir soruyu yazıyorum. Bu yapı, boş sayfa karşısındaki kararsızlığı azaltıyor.
Notların düzgün veya edebî olması gerekmiyor. Cümleler yarım kalabilir, harita ölçeksiz olabilir, bir kelimenin yanına yalnızca renk lekesi eklenebilir. Günlük yayımlanacak bir metin değil; gelecekteki hafızaya bırakılan kişisel bir işaret sistemi.
Fotoğrafla metni yan yana getirmek
Her günün sonunda onlarca görüntü seçmek yerine yalnızca bir veya iki fotoğraf ayırıyorum. Bunların en gösterişli kareler olması gerekmiyor. Bazen bir masa, bir kapı numarası ya da boş bir durak, günün hissini geniş manzaradan daha doğru taşıyor.
Fotoğrafın altına gördüğümü tekrar eden bir açıklama yazmıyorum. Görüntüde bulunmayan sesi, karşılaşmayı veya çekimden hemen önce olanı not ediyorum. Böylece metin ve fotoğraf birbirini doğrulamak yerine birbirinin eksik bıraktığı alanı tamamlıyor.
Dönüşten sonra günlüğe bakmak
Eve döndükten hemen sonra günlüğü düzenlemiyorum. Birkaç hafta beklemek, hangi ayrıntıların gerçekten kaldığını görmeyi sağlıyor. Daha sonra biletleri, küçük baskıları ve notları gözden geçiriyor; yalnızca korunması gereken parçaları bir araya getiriyorum.
Bu yöntem yolculuğu kusursuz bir arşive dönüştürmüyor. Tam tersine, eksik ve kişisel kalmasına izin veriyor. Değeri de burada: Günlük, nerede olduğumuzu kanıtlayan bir kayıt değil, oradayken neye dikkat ettiğimizi gösteren sessiz bir tanık oluyor.
