Yerinde Konuşmak, Hikmetle Susmak

Hayatın her alanında bir denge vardır ve bu denge bozulduğunda huzursuzluk başlar. Konuşmak ve susmak da insan hayatındaki bu dengenin en hassas terazisidir.

Yeni doğan bir bebeğin ilk kelimelerini söylemesini büyük bir heyecanla bekleriz. Ona konuşmayı öğretmek için can atarız.

Fakat insan yaşlandıkça ve hayatı tanıdıkça anlar ki asıl öğrenilmesi gereken şey konuşmak değil, ne zaman susulacağıdır.

Günümüzde her köşe başında, her kahvehanede, her internet sitesinde, her konuda fikri olan insanlar görüyoruz.

Siyasetten ekonomiye, sağlıktan eğitime kadar her şeyi çok iyi bildiğini iddia eden bu kitle, aslında büyük bir bilgi kirliliği yaratıyor.

Bilmediği bir konuda “Bilmiyorum.” diyebilmek büyük bir erdemken bizler her tartışmanın içinde en ön safta yer almaya çalışıyoruz.

Yerinde konuşmak, doğru kelimeyi doğru zamanda ve doğru kişiye söyleyebilme becerisidir.

Çok doğru bir sözü yanlış bir zamanda ya da yanlış bir insana söylerseniz o sözün hiçbir kıymeti kalmaz. Hatta bazen büyük zararlara yol açar.

Hikmetle susmak ise sözün artık hiçbir fayda sağlamayacağını, karşı tarafın dinlemeye niyetinin olmadığını anladığınız an kelimelerinizi yutmaktır.

Büyüklerimiz boşuna “Söz gümüşse sükût altındır.” dememişlerdir.

Dinimizdeki bilge şahsiyetlerin, örneğin Lokman Hekim'in hayatına baktığımızda, az konuşmanın ve çok dinlemenin insanı hatadan koruduğunu görürüz.

Toplumda huzuru yakalamak istiyorsak sesimizi yükseltmek yerine sözümüzün kalitesini artırmalıyız.

Bağırarak, çağırarak haklı çıkmaya çalışılan o kalabalık ortamlardan sakinlikle çekilip susmayı tercih etmek bir kayıp değildir.

Aksine, akıl sağlığını ve ruh temizliğini koruma yöntemidir.

İnsan yerinde konuştuğu zaman değer kazanır, hikmetle sustuğu zaman ise korunur.