Cangeldi’den: Sâbır hem Kök

Oğullarım, kızlarım! Ulu bozkırın sarp yollarında er daim sönmez ocak, esen rüzgâr ve kutlu günler ummak ham hayaldir.

Mengü hayat bazen amansız fırtınalarla, toynakları toprağı yaran talanlarla gelir. İşler ters gittiğinde, kurulan çadırlar devrilip çekilen bunca emek boşa düştü deyu insanoğlu hemen diz çökmeye, umudunu kesip pes etmeye meyleder.

İşte tam o kara demlerde öfkeye kapılıp bendini yıkmak, yeisle pusa bürünüp kabuğuna çekilmek asil bir buduna yakışmaz; zira metanet insanı her daim esenliğe, menzile ve selamete ulaştırır.

Fırtına Sarı-Özek’te —o ucu bucağı görünmez vahşi ovada— ne kadar hunharca eserse essin, kökleri toprağın en derin bağrına sülük gibi yapışmış ulu bir çınarı, asırlık bir baytereği yerinden oynatamaz.

Sizin asıl sarsılmaz kökleriniz de atalardan miras kalan kadim bilginiz, töreye olan bağlılığınız, lekesiz ahlakınız ve aranızda o çoktan unuttuğunuz mukaddes birliktir.

Kıtlık yurdu vurduğunda, yağılar kapıyı çaldığında birbirinize omuz verip kenetlenin; kurttan dağılan koyun sürüsü gibi değil, tek bir yumruk, tek bir budun olun.

Unutmayın ki sabır demek; zulme boyun eğip el pençe divan durmak değil, aksine kutlu bir mücadeleye sakin, vakur, gözü pek ve inançlı bir kalple devam etmektir. Tünelin —o karanlık geçitlerin— sonundaki gün ışığına; ne olursa olsun yürümekten ve umut etmekten asla vazgeçmeyen, bağrı tunçtan asil canlar ulaşır.

Karanlık gece ne kadar uzasa da ardı sabahtır; ak sütünüzü helal ettirecek, pusatınızı bileyip ocağınızı tüttürecek olan yine sizlersiniz.

Kökünüzü unutmayın, törenizi bozmayın, toyunuzu dağıtmayın!

⏳ Haftaya devam edeceğiz...

Kırgız Türkçesi ile;

Жанgeldiден: Сабыр жана Тамыр

Уулдарым, кыздарым! Улуу талаанын тик жолдорунда ар дайым өчпөс очок, соккон шамал жана куттуу күндөрдү үмүт кылуу куру кыял. Түбөлүк өмүр кээде аёосуз бороон-чапкындар, туяктары жер айрыган талоондор менен келет. Иштер тескери кеткенде, тигилген боз үйлөр кулап, чегилген ушунча мээнет текке кетти деп адам баласы дароо тизе бүгүүгө, үмүтүн үзүп багынууга шашылат. Мына ушундай караңгы көз ирмемдерде ачууга алдырып, өзүн жоготуу, кайгыга батып, туюкка кептелүү асыл бир элге жарашпайт; анткени туруктуулук адамды ар дайым амандыкка, максатка жана саламаттыкка жеткирет.

Бороон Сары-Өзөктө —ал учу-кыйыры көрүнбөгөн жапайы талаада— канчалык кутуруп соксо да, тамырлары жердин эң терең койнуна сүлүктөй жабышкан улуу чынарды, кылымдык бөрктүү бәйтеректи ордунан козгой албайт. Силердин чыныгы туруктуу тамырыңар да ата-бабалардан мурас калган байыркы билимиңер, салтка болгон берилгендигиңер, таза адеп-ахлагыңар жана араңардагы алда качан унутулган ыйык биримдигиңер.

Жут журтту урганда, жоолор эшик какканда бири-бириңерге далы көрсөтпөй, бекем туруңар; карышкырдан чачыраган кой короосундай эмес, бир муштум, бир эл болуңар. Унутпагыла, сабыр дегендик; зулумдукка баш ийип, кол куушуруп туруу эмес, тескерисинче, куттуу күрөштү сабырдуу, улуу, тайманбас жана ишенимдүү жүрөк менен улантуу болуп саналат. Караңгы кысыктардын соңундагы күн нуруна; эмне гана болбосун басуудан жана үмүт кылуудан эч качан баш тартпаган, көкүрөгү колодой бекем, асыл жандар жетет.

Караңгы түн канчалык узарбасын, арты таң; ак сүтүңөрдү актай турган, куралыңарды курчутуп, очогуңарды түтөтө турган дагы силерсиңер. Тамырыңарды унутпагыла, салтыңарды бузбагыла, тоюңарды чачпагыла!